…dat kan gezegd worden over een hoop boeken die ik heb gelezen, maar zeker ook over het bloggen. Ik lees volop en mijn voornemen kan dan wel zijn om hier ook over te schrijven, het zit nog niet in mijn systeem.

Ik heb intussen natuurlijk wel verder gelezen! Sinds mijn post over de Camino heb ik een paar boeken uitgelezen, die ik nog hier ga behandelen. Ik ga beginnen met het boek Stenen Eten van Koen Caris. Dit boek kwam een paar maanden geleden ter sprake omdat het op de leeslijst stond van mijn dochter, die in 4 havo zit. Zij vond het een super stom boek en raadde het mij af, dus mijn interesse was gewekt. Ik leende het boek bij de bibliotheek en toen het ineens weer hier in huis lag was dochterlief echt not amused, waarom ging ik dit stomme boek lezen? Daar ging ik dan…

Allereerst: ik vond de schrijfstijl prettig, het boek leest ondanks het heftige onderwerp lekker weg. Het boek gaat over een reeks zelfmoorden in een klein dorp. De hoofdpersoon, Ben, verliest als eerste zijn zus aan zelfmoord. Hij probeert zich te verhouden tot zijn eigen rouw, de rouw van zijn moeder, zijn eigen seksualiteit en het leven in het dorp als ‘de broer van’. Hoewel het boek het fenomeen niet verder uitlegt bestaat ‘suicide contagion’ (helaas) echt. Ik heb ooit in de jeugd-GGZ gewerkt en heb hier ook een suicide cluster meegemaakt; een aantal jongeren uit hetzelfde dorp dat zichzelf om het leven bracht. Dit gebeurde binnen een paar maanden tijd. De eerste keer is al heel heftig, de tweede keer kun je bijna niet geloven dat dit echt gebeurt en de derde keer is angstaanjagend. Dan wordt het patroon helder. Koen Caris beschrijft dit fenomeen beklemmend in zijn boek, tegen het decor van een benauwend hete zomer in een dorp waar niks te beleven is en waar jongeren alleen elkaar hebben.

Het boek is zeker een aanrader.

Het nieuwe jaar begon, een tijd van reflectie en bedenken hoe ik mijn tijd het liefst wil invullen. Aan goede voornemens doe ik niet echt, ik ben intussen oud genoeg om te weten dat dat voor mij niet werkt, ik haal 5 januari vaak niet eens. Ik voelde wél steeds meer de kriebels om iets te gaan doen met mijn liefde voor lezen. Ik speelde met het idee van een Instagram (een Bookstagram dus), maar dit staat lijnrecht op mijn doel om mijn schermtijd, met name op sociale media, flink te beperken. Ik wil juist vertragen, het beeld van een fijne stoel, dekentje, kopje koffie of thee, en een boek, dat wil ik. Het idee voor deze boekblog was geboren.

En wat is nu een beter boek om mee te beginnen dan De Camino van Anya Niewierra? Het boek is al drie jaar op rij het meest uitgeleende boek in bibliotheken, heeft in 2023 de NS Publieksprijs gewonnen en was het bestverkochte boek van 2024. Hiermee trek ik vast wat publiek naar mijn blog. Oude mensen zoals ik die Facebook hebben, Instagram willen minderen en TikTok niet kennen. Grapje hoor.

Genoeg introductie, naar de Camino. Ik las het boek in de eerste weken van 2026 en ik snap dat het heel veel mensen aanspreekt. De combinatie van thriller in het heden en een stuk over de geschiedenis van de oorlog in Bosnie maakt het een onderhoudend boek. Er zitten ook een aantal goede plottwists in, die ik ondanks mijn “leesrugzak” niet aan zag komen. Anya Niewierra’s schrijfstijl vond ik wat oppervlakkig, zeker in de passages in het heden. Het deed me een beetje denken aan chicklit, in die zin dat Anya veel bijvoeglijke naamwoorden gebruikt om iets te beschrijven, wat het levendiger kan maken maar waar ik mij na een tijd aan ga ergeren. Het boek boeide me tot de laatste 50 pagina’s en toen merkte ik dat mijn aandacht verslapte en dat ik eigenlijk ook niet meer zo nieuwsgierig was naar de ontknoping.

Ik hou wel van de combi heden-verleden. Eén van mijn favoriete schrijfster, Simone van der Vlugt, houdt dit format ook aan in veel van haar boeken. Daarover later misschien ene blog. Ik ben na de Camino ook meer op gaan zoeken over de beschreven oorlog. Al met al de moeite waard om te lezen.